Naznaczona 1/?

Była cicha, gwieździsta noc. Uczniowie Hogwartu spali w swoich dormitoriach, spokojni i wyciszeni. Jednak jedna uczennica  nie zapadła w objęcia Morfeusza - wysoka szesnastoletnia krukonka. Leżała, otulona szczelnie kołdrą z szeroko otwartymi oczami. Bała się zasnąć. Przez ostatnie kilka dni nękały ją dziwne, niepokojące sny. Nie były to zwykłe koszmary, nigdy nie miała takich realistycznych snów.
Dziewczyna usłyszała cichy szelest, wstrzymała oddech  i wytężyła słuch. Ostrożnie zsunęła kołdrę, podniosła się i rozsunęła kotary. Rozejrzała się po pokoju, a gdy nie zauważyła nic podejrzanego wstała i wzięła różdżkę. Od razu poczuła dziwne mrowienie w palcach, ogarnęło ją przyjemne uczucie bezpieczeństwa.
- Lumos - szepnęła.
Koniec różdżki rozjarzył się jasnym światłem. Ruszyła w stronę, z której dobiegał szelest. Nic nie zauważyła. Nagle wyraźnie usłyszała skrzypienie podłogi w drugim końcu pomieszczenia. Obróciła się jak na komendę. Nie było żywej duszy.
- Sophie? - zapytał jakiś zaspany głos. Kotary pobliskiego łóżka rozsunęły się i ujrzała swoją najlepszą przyjaciółkę, Kate. Szybko mrugała, próbując przyzwyczaić wzrok do światła padającego z różdżki. Poprawiła swoje długie, potargane kasztanowe loki i spojrzała na nią pytająco. - Co ty wyrabiasz?
- Mała wycieczka po pokoju - oznajmiła Sophie.
- Oczywiście, a naprawdę?
- Zdawało mi się... Nieważne - westchnęła i przełknęła głośno ślinę.
Kate przyjrzała jej się z niepokojem.
- Dobranoc - powiedziała z ledwo wyczuwalną troską w głosie. Najwyraźniej domyślała się, że Sophie dręczy jakiś problem.
- Branoc - westchnęła znowu Sophie. - Nox - wyszeptała i zgasiła światło, po czym szybko wpełzła pod kołdrę i zasunęła kotary łóżka.


                                                                                      ***


-  Czemu nic nie jesz? - spytała Kate milczącą Sophie, która grzebała łyżką w talerzu owsianki.
- Nie mam apetytu - odrzekła Sophie bezbarwnym głosem.
- Ostatnio nigdy nie masz apetytu.
- Nieprawda. Po prostu nie jestem takim głodomorem jak ty - westchnęła krukonka.
Kate spojrzała na nią z urazą i wróciła do swojego śniadania. Sophie przez chwilę chciała coś powiedzieć, ale zmieniła zdanie.
- Co mamy po śniadaniu? - zapytała Kate po dłuższej chwili milczenia. Jej ton był oschły, wciąż była obrażona.
- Transmutację z McGonagall - powiedziała Sophie, nabierając łyżkę owsianki i biorąc ją do ust.
Po śniadaniu krukonki podeszły do tablicy ogłoszeń, by sprawdzić, czy nie przybyła jakaś ważna wiadomość.
- W sobotę jest wypad do Hogsmeade! - ucieszyła się Sophie, na chwilę zapominając o swoich problemach.
- Świetnie! - oznajmiła Kate.  - Chodźmy już lepiej na lekcje - dodała.


                                                                                 
Ta część była trochę krótka, ale obiecuję, że następna będzie dłuższa. ;) Do zobaczonka w kolejnej części. :D